VERRASSINGSWEEKEND 17 en 18 september 2011

 

Het wordt stilaan een traditie dat er jaarlijks in september een verrassingsweekend wordt georganiseerd onder de clubleden. Zo'n weekend houdt meestal in dat  we op zaterdag morgen vanaf thuis vertrekken met de fiets voor een mtb rit van ongeveer 100 km met enkele tussenstops,ergens blijven overnachten en de volgende dag  terugkeren (ook met de fiets uiteraard). Een vrijwilliger organiseert dit alles en houdt, ondanks de vele vragen, de bestemming angstvallig geheim.  Deze gidst dan de groep door deze twee dagen. Rudy is deze keer de vrijwilliger. Twee weken voor vertrek krijgen we nog een e-mail met instructies: "Vrijdagavond fietsen brengen tot bij Michel om in te laden in busje. Zaterdag om 7u25 aan station Aarschot met bagage en in fietsuitrusting". ?? Weer vele vragen, maar..... geen antwoorden. Vertrekken we met de fiets vanaf het station? Gaan we op de trein? Zaterdagmorgen is iedereen op afspraak aan het station maar weten nog steeds niet wat er gaat gebeuren. Nadat de bagage in het busje is gezet, gaan we richting perron en stappen op de trein naar Leuven. In Leuven aangekomen moeten we even wachten op de volgende trein. Welke blijft weer een vraagteken. Een half uurtje later rijden we dan weer verder. Op het perron stond te lezen “Aachen via Luik”. Rudy ! Waar moeten we afstappen? ......Het blijft stil. Stations als Tienen, Landen, Waremme, Luik, en Verviers gaan aan ons voorbij. Als we het station van Welkenraedt naderen klinkt er een luide stem: "AFSTAPPEN !!". Eens buiten het station zien we een bekend busje staan. Op de parkeerplaats ernaast zit een oud koppel te rusten onder een dikke deken. Oei! Sory! Niet goed gezien. Het is Michel de chauffeur en den Eddy, mekanieker van dienst. Zij hebben onze fietsen al netjes klaargemaakt om zo vlug mogelijk te starten. Om Michel ook de kans te geven om te fietsen is er een beurtrol om met het busje te rijden. Guy vertrekt als eerste en terwijl hij het adres krijgt van de eerstvolgende stop wordt er nog vlug wat gegeten en de drinkbussen gevuld. Zoals eerder gezegd weten we niet, uitgezonderd de Rudi, waar we heen rijden maar zo te zien rijden we in noordelijke richting. We zijn nog geen 10 km ver en de pech slaat al toe. Michel zijn velg begeeft het zowaar maar,moedig als hij is, geeft hij nog niet op. We slingeren nog wat door bos en wei tot we ergens een oud gebouw zien staan waarop staat geschilderd "VILLAGE WALLON". Het kan niet missen, dit is de voerstreek. Sommigen herinneren het zich misschien nog. Die hevige taalstrijd in de jaren tachtig met José Happart. Van Remersdaal gaat het via het Beusdaelbos naar Teuven waar het busje ons staat op te wachten voor de eerste tussenstop. Michel wil geen verdere risico’s meer nemen met zijn kapotte velg en besluit dan maar om zijn fiets in de vuilbak te gooien. We kunnen hem echter overtuigen om de fiets toch maar mee naar huis te nemen en te laten herstellen. Bij café  "Modern" verwachten ze ons precies al. Er staat op een bord:"Brave hondjes en modderige schoenen:Welkom!". Hier kunnen we onze batterijen weer opladen. Nee, we hebben geen elektrische fietsen. Het is maar figuurlijk bedoeld hé. Na Teuven volgt het Veursbos, Broekbos, Sint-Martens-Voeren, het natuurreservaat Altenbroek, terug Sint-Martens-Voeren, even de taalgrens over om zo via de open velden in 's-Gravenvoeren te belanden. Op het stuk Teuven – 's-Gravenvoeren hebben we drie lekke banden gehad. Ja, ook dat hoort bij de voerstreek. Hier biken zonder lek te rijden is bijna onmogelijk. Maar daarvoor hoef je het zeker niet te laten. De voerstreek is echt prachtig. Dat zie je ook aan de drukte. Nee geen auto's, wel veel wandelaars en fietsers. Door al die pech komen we in tijdsnood, aldus Rudy, en daardoor wordt de pauze in ‘s-Gravenvoeren herleid tot een korte bevoorrading aan het busje. Van hieruit gaat het weer in noordelijke richting tot in Nederland en komen via het Nederlandse Mesch terug tot in Voerdorpje Moelingen. Na al die Voerense hoogtemeters hebben we wel wat rust verdiend en ploffen ons neer op een terrasje in het centrum van Moelingen. We verlaten deze prachtige streek en met Maas en Albertkanaal als bondgenoten rijden we richting Maastricht. Het is hier nog licht heuvelachtig en hier en daar duiken er de alom bekende mergelgrotten op. Wat later rijden we over het jaagpad van het Albert kanaal tot we het industrieterrein van Lanaken naderen. ‘t Zal toch ni waar zijn zeker. Drie jaar geleden hebben we hier ergens in de buurt ook blijven overnachten. Dat was toen in Neerharen. We rijden in die richting. En ja zie hier, hotel Admiraal, van drie jaar geleden. Zou de Rudy hier gewoon even goeie dag komen zeggen? Nee, we mogen hier terug overnachten. Waar het goed is moet je eens terugkomen zal de Rudy gedacht hebben. De benen zijn moe (met 90 km en 1200 hm mogen we toch van een pittig toerke spreken denk ik) maar na een verfrissende douche voelen we ons al een stuk beter. En we voelen ons nog beter als de immer vriendelijke hoteleigenaars ons verzoeken om aan te schuiven voor een lekkere barbeque. Het is nog wat vroeg om te gaan slapen maar buiten een plaatselijke café is er niet veel te beleven. Ok, dan hier maar een pintje gaan drinken en op tijd gaan slapen zeker. Morgen wacht ons waarschijnlijk nog een lange rit op de fiets en dan moeten we toch een beetje fris zijn hé. Om vier uur in de nacht (het is dan eigenlijk al morgend) worden we gewekt door kabaal op de gang. Er zijn er die blijkbaar hun sleutelgat niet meer vinden in het donker. Weer van die Hollanders zeker! s'Morgens 7u30 zit iedereen fris uitgeslapen aan de ontbijttafel. Pistoleke met hesp of kaas, spek met eieren, croissants, zoveel lekkers. Om 9u staat iedereen klaar in tenue om de terugtocht aan te vatten, maar eerst moet Kristof nog zijn lekke band herstellen. Weer duiken er vragen op van: Hoe ver? Naar waar? Met de trein? Maar Rudy geeft niets prijs. Wendy, de bazin, komt ons nog uitwuiven en wil samen met ons op de foto. Al snel laten we Lanaken achter ons en rijden we in de mooie bossen van Zutendaal en omgeving. In het cafetaria van het plaatselijke sportcomplex is onze eerste rustpauze van de dag. Een koffietje, wat eten, en weer weg. Wat nu volgt is, denk ik, grondgebied Genk en wat later rijden we voorbij het openluchtmuseum van Bokrijk. Veel volk hier en het zonnetje schijnt. Dat geeft zo een beetje een vakantiegevoel. Niet veel later slaat dat gevoel om naar bedroefdheid als we de pukkelpopweide passeren met de nog tastbare herinneringen aan de slachtoffers die hier enkele weken geleden zijn gevallen...... De rit gaat verder door een prachtig heidelandschap met leuke singletrails, nog langs het Albertkanaal, en zo komen we aan in Bolderberg (Zolder) waar we nog eens mogen rusten op een terrasje. Op een trein zullen we niet meer moeten rekenen denk ik, dus zullen we maar een extra boterhammetje eten om de laatste kilometers aan te vatten. Terug op de fiets rijden we door het vogelzangbos. Maar in plaats van vogelzang horen we het gebrul van racewagens op de achtergrond. We komen tot vlak naast het circuit en zien, door de omheining, de wagens voorbijscheuren. Het gebrul verdwijnt achter ons en we rijden via Lummen en Zelem tot in Diest. Nog een laatste recht stukje langs de spoorweg brengt ons van Diest naar Zichem waar de rit eindigt met 92km en +\- 300 hm. En hier eindigt meteen ook de 2-daagse.
Het waren toch weer twee leuke dagen. Vooral de voerstreek heeft gesmaakt. Hiervoor dank aan de Rudy.

 

Grt
Benny

 

Fotoalbum

 

Welkenraedt-Lanaken

 

Terugrit

 

Weekend Winterberg juni 2011

Ons jaarlijks weekend ging dit keer door in Winterberg-Duitsland. We vertrokken op wo 1 juni om tegen de late namiddag aan te komen in ons hotel. Het is sporthotel Kirchmeier  gelegen in Altastenberg een deelgemeente van Winterberg. Winterberg is vooral gekend om zijn bikepark en bobsleebaan en heeft ook een springschans met een  K-waarde die ligt op 80 meter. Het is de ontmoetingsplaats voor de beste sporters ter wereld. Voor de gewone leek is hier ook van alles en nog wat te beleven, zoals… gewoon mountainbiken in de bossen bijvoorbeeld. De weergoden waren ons deze keer goedgezind. Alle dagen zon en rond de 20 graden. Wat moet een mens nog meer hebben.  Donderdagmorgen, na een stevig ontbijt, vertrekken we voor onze eerste tocht. Deze loopt vooral over brede (bos)wegen. Niet veel spannends onderweg tot we het bikepark van Winterberg naderen. Het is hier een drukte van jewelste. Dit weekeinde vindt hier het grootste Freeride-festival van Europa plaats: de iXS Dirt Masters. Toppers van wereldformaat geven hier het beste van zichzelf in onderdelen als Slopestyle, Four-Cross, Downhill, enz…. We fietsen tot op het hoogste punt van het park en geven onze ogen de kost. Er is een downhill wedstrijd aan de gang en we volgen deze, achter het lint uiteraard, tot beneden. Op TV lijkt dit relatief simpel, maar als je er met uw neus bijstaat is het toch indrukwekkend om zien hoe deze kerels (en dames) naar beneden donderen over allerlei hindernissen. Een aangepaste machine en een flinke dosis lef heb je nodig, of je zult niet ver komen. De tijd gaat weer veel te snel en het is al een flink stuk in de namiddag. We besluiten om onze tocht verder te zetten richting hotel. Het is al wat laat nu om nog iets te doen voor het avondeten. Dan maar even platte rust, dat kan ook al eens deugd doen. We zijn toch op vakantie hé. De volgende dag wordt besloten om een korte rit te doen zodat we op de middag terug zijn. Zo kunnen we onze vrouwen ook eens een plezier doen. En wat doen vrouwen graag? Juist, shoppen. Dus na de middag met z’n allen naar Winterberg. Maar de meeste mannen hebben eigenlijk toch maar een hekel aan shoppen en ja zij laten de vrouwen hun ding doen terwijl zij een terrasje doen. Op zaterdagmorgen starten we dan voor onze laatste tocht van het weekend. Het is nog steeds stralend weer met middagtemperaturen boven de 20 graden. We gaan nu meer naar westelijke richting en het landschap is hier een stuk mooier. We maken de rit ook nu niet te lang zodat we straks nog wat samen kunnen doen met vrouw en kinderen. In de namiddag wandelen we dan met z’n allen, zo’n 3 km, naar het bikepark waar het festival nog volop bezig is. We genieten nog een halve dag van de vele shows en randanimatie. Dan is het weer zondag. Een laatste bijeenkomst aan de ontbijttafel, valiezen inpakken en weer naar huis.

 

Grt

Benny

 

Fotoalbum

 

Weekend Nümbrecht mei 2010

 

Woe 12/5/10:  Vandaag vertrekken we naar Nümbrecht voor onze jaarlijkse weekend uitstap.
Nümbrecht is een dorp gelegen in het natuurpark “Bergisches Land” zo’n 50 km ten oosten van Keulen. We verblijven in “Park Hotel Nümbrecht” en na het uitpakken van onze valiezen zitten we samen aan tafel voor het avondeten in het plaatselijke restaurant. De groep is maar klein deze keer. De Julle was er niet bij aangezien hij eerder dit jaar onze club heeft verlaten. De Johan moest forfait geven wegens een geblesseerde knie. En den Eddy bleef thuis om voor zijn zieke echtgenote Marleen te zorgen. Wij wensen Marleen en Eddy veel sterkte en een spoedig herstel toe.
Do 13/5/10: Na een uitgebreid ontbijtbuffet, staat iedereen klaar om 10 uur voor onze eerste MTB tocht. Gelukkig hebben we onze winterkleren meegenomen want het is amper 7 graden.  Zéér fris voor de tijd van het jaar. De GPS stuurt ons in zuidelijke richting en het gaat van licht glooiend tot af en toe een stevige klim. Het blijft de ganse dag bewolkt en het kwik komt niet boven de 9 graden. Positief is dat het wel droog blijft en de klimmetjes houden ons wel warm. Waar we ons juist bevinden is niet altijd duidelijk. Een GPS is wel heel makkelijk aangezien hij aan elk kruispunt aangeeft dat je links, rechts ofwel rechtdoor moet, maar je hebt geen duidelijk zicht waar u zich juist bevindt. Je kunt wel uitzoemen naar een groter gebied maar op zo’n klein schermpje is dit nogal eens onoverzichtelijk. Maar ja, telkens stoppen en een kaart uitvouwen is ook niet praktisch en neemt veel tijd in beslag. Zo ziet u dat alles zijn voor- en nadelen heeft. Er wordt rustig gereden, en babbeltje slaan, eens stoppen voor beeldmateriaal en zo komen we aan 44 km en 803 hoogtemeters als we om 14 u terug bij het hotel aankomen. In de namiddag maken we nog een wandeling met de ganse groep, vrouwen en kinderen incluis, van zo’n 6 km. Bestemming is een imposante uitkijktoren en het nabijgelegen kasteel van Homburg.
Vr 14/5/10: Zoals eerder vermeld bevinden we ons op slechts 50 km van Keulen.  Dit brengt de vrouwen in de verleiding om te gaan shoppen en een bezoekje te brengen aan de Dom van Keulen. Enkele mannen besluiten om mee te gaan. Je weet maar nooit, ons vrouwen en kinderen alleen in zo’n grote stad. Hierdoor zijn we maar met vier om onze volgende tour aan te vatten. Het is toch al twee graden warmer als gisteren. Nog fris, maar de zon laat zich af en toe opmerken en dat is al wat aangenamer. De route verloopt nu grotendeels over verharde doch autoluwe wegen. Op de toppen van de heuvels krijgen we geregeld mooie vergezichten te zien. Even later zijn we getuige van een mooi spektakel. Een 20-tal buizerds (nee, ik overdrijf niet) cirkelen boven een veld. Wij zijn even bang dat ze ook in onze haren zullen vliegen, zoals bij die meneer, waar was het ook alweer. Maar nee, die vogels hebben meer schrik van ons dan wij van hen en ze trekken stilaan weg. Dan volgt het mooiste stuk van de route. Het is een single track door een mooi bos en komt uit aan een riviertje. We sluiten af met 58 km en 888 hoogtemeter.
Za 15/5/10: Onze derde en laatste tocht van het weekend. Toch weer een paar graden warmer en de zon laat zich meer en meer zien (ja je hebt van die mensen die altijd maar over dat weer zeuren hé). We rijden nu in oostelijke richting. Bossen en rustige wegen wisselen elkaar af en we rijden in de richting van de “Wiehltal-Stausee”. Na een boog rond dit stuwmeer gaat het terug richting Nümbrecht. Op het laatst passeren we het kasteel van Homburg waar we twee dagen eerder nog zijn geweest tijdens onze wandeling. Hier moeten we nog stevig op de pedalen voor één van de laatste klimmetjes. De vermoeidheid begint nu toch toe te slaan na drie dagen fietsen. En niet alleen bij mij als blijkt dat het laatste lusje van een paar kilometer wordt afgesneden en de kortste weg wordt gekozen richting hotel. Op onze teller staan 51 km en 1036 hoogtemeter. Dat komt op een totaal van 153 km en 2727 hoogtemeter voor de drie dagen samen. Niet spectaculair, maar we hebben ons toch weeral geamuseerd. Voor de tijd die ons nog rest in de namiddag maken we gebruik om de mooie tuinen, vijvers, fonteinen, beelden enz. te bezichtigen in het grote park naast het hotel. Dan is het alweer tijd voor het avondmaal. Wat gaat de tijd toch vlug.

In de bar wordt, bij een pint, nog wat nagepraat over de afgelopen dagen en de volgende dag zijn we weer op weg naar huis.

 

Grt
Benny

 

Fotoalbum

 

De 3 routes

Weekend Vossenack mei 2009

 

Woensdag 20 mei, valiezen in de auto, fietsen op het rek, en GPS ingesteld naar Vossenack-Hürtgenwald.
Het was de start van onze jaarlijkse weekend uitstap, samen met vrouw en kinderen.
Door de positieve reacties op de formule van verleden jaar, was er dit jaar weer voor gekozen om te verblijven op hotel half pension.
Vossenack, deel van de gemeente Hürtgenwald, ligt in de noord-eifel, Duitsland, dicht bij de rursee.

Het was dan ook wederom de bedoeling om de streek te verkennen met onze mountainbike.
Tijdens de drie dagen (zondag voormiddag moesten we het hotel verlaten) hebben we alles samen +/- 170 km en 3256 hm gefietst. Of-road wel te verstaan.
Ja OK, het is niet spectaculair veel, maar het is dan ook niet de bedoeling om te presteren maar wel om te genieten.
Onze vrouwen en kinderen? Ja, zij hebben zich ook best geamuseerd met o.a. wandelen en zwemmen.
Het is misschien een cliché om te zeggen dat de streek weer o zo mooi was, maar beelden zeggen meer dan woorden.

 

 

 

GPS tocht Voerstreek op za 9/5/09

 

Zaterdagmorgen 9 u afspraak op de carpoolparking in Tielt-Winge. Vandaar vertrekken we naar de voerstreek om een tochtje te maken met GPS. De Rudy heeft dit op voorhand geprogrammeerd zodat we zonder zorgen kunnen biken, alleen het weer zou eens een spelbreker kunnen zijn. Ze voorspellen nl. regen in het oosten van het land. Dit kan ons echter niet tegenhouden.
Aangekomen in St.Pietersvoeren is het zoeken om parkeerplaats te vinden voor 4 wagens.Gelukkig hebben we Peter bij, die weet ergens achterin een hotel liggen. En ja hoor, bij “Hostellerie de cantarel” is plaats genoeg om onze wagens te parkeren. Nog even een klein hapje eten en even later zitten we op onze fietsen.
Vertrekkend vanuit St-Pieters-Voeren rijden we via St-Martens-Voeren naar ’s-Gravenvoeren over een relatief vlak parcours.  Ideaal om ons op te warmen. Van daar rijden we in noordelijke richting tot bij onze noorderburen en keren dan terug naar ‘s–Gravenvoeren.Onze kuitspieren moeten extra werk leveren bij het beklimmen van de Snauwenberg. We worden hiervoor beloond met een prachtig uitzicht over de Noorbeekvallei.We gaan nog even de grens met Nederland over, passeren een prachtig geel tapijt van koolzaadbloemen en komen zo weer in St.-Martens-Voeren.We rijden verder door mooie bossen en komen aan in Veurs pal boven de spoorwegtunnel Veurs-Teuven.
Wat  nu volgt is een beklimming van 60 m hoogte en 800 m lang, aanvankelijk goed berijdbaar met aan onze linkerkant een panorama over Veurs en rechts het Veurs bos. Mooi.  De laatste 100 m echter is steil, licht bezaaid met grote stenen en is zeer modderig.Hier is niet op te rijden en iedereen moet afstappen.  Er wordt niet gemopperd dit hoort er nu eenmaal bij. Het is nu al een stuk over de middag en ik hoor enkele magen knorren.We spreken af om in het volgende dorp, Teuven, te stoppen om wat calorieën bij te tanken.We zullen onze koffie echter nog wat moeten uitstellen want mijn voorste band loopt leeg.Met wat hulp is dit zo gefikst en even later zitten we dan toch te genieten op een terras.
Na onze koffie en taart vervolgen we onze weg door een alweer mooi stukje natuur en even later krijgen we een prachtig panoramazicht van Teuven.  Net hier krijgt den Eddy mechanische problemen. Aan zijn fiets hé. Dat geeft mij de gelegenheid om wat mooie foto’s te nemen. In het bos van Beusdael is er even onzekerheid. Op een breed bospad geeft de GPS aan dat we rechts af moeten. Er is echter geen pad te bespeuren. Is de weg weg ? Of is de GPS de weg kwijt.Na wat aarzeling besluiten we om toch maar op de GPS te vertrouwen. We rijden dwars door een moeilijk te berijden bos maar komen uiteindelijk toch op het juiste pad terecht.
In het centrum van Remersdaal hebben we weer pech. Net voor een lange klim rijdt Peter lek.Nog geen 2 km verder laat André ons stoppen. Ook hij rijdt lek. Toevallig zijn we hier, met 280 Hm, op het hoogste punt van onze tocht. Na het nodige plakwerk fietsen we door het Vrouwenbos van Veurs, om zo de stevige klim van Rullen aan te vangen. Na een, door de vele stenen, technische afdaling langs het Alsbos vatten we onze laatste beklimming aan. Bovengekomen genieten we nog van de mooie vergezichten en wordt er geposeerd voor de laatste foto’s. Nog even afdalen en onze tocht is ten einde.
De Rudy had al een tijdje in de gaten dat we niet aan het vooropgestelde aantal km zijn gekomen. Waarschijnlijk ergens een lus overgeslagen t.g.v. het dubbel rijden. Niemand vindt het erg. We hebben toch nog 58 km en 1100 positieve hoogtemeters bijeengefietst. En langs de andere kant, zo hebben we een reden om nog eens terug te komen.
Het is bijna avond en we besluiten om te gaan eten in het restaurant van het hotel waar we onze auto’s mochten parkeren. Voor wat hoort wat hé.
Er wordt nog wat nagepraat over de tocht die zeer de moeite was.
Ondanks de voorspelling van regen is het toch de ganse dag droog gebleven.
En natuurlijk ook dank aan de GPS en zijn programmeur, Rudy.

 

grt
Benny

 

Fotoalbum

2 Daagse verrassingsfietsuitstap

 

Ergens in de zomer maanden werd er beslist om eens een 2 Daagse fietsuitstap te organseren met de club. Rudi Sannen ging voor de tocht en de overnachting zorgen, de locatie was een goed bewaard geheim.
Het weerbericht van 24 september vertelde ons: vanaf donderdag kunnen we bij 19°C genieten van mooi herfstweer en dat tot en met zondag. Dat was dus al goed nieuws en een reden minder om ons zorgen te maken.

Op zatedag 27 september was het dan zover, we vertrokken op 2 daags MTB weekend. De eerste afspraak was aan de Lado, iedereen was hier op tijd en om 20 na 8 vertrokken we richting Zichem waar de rest van de groep ons opwachtte.

9 uur het officiële startschot van de rit.
Waar rijden we naar toe, hoeveel km gaan we rijden, hoeveel hoogtemeters zijn er, waar gaan we slapen, zoveel vragen. We vertrekken in de mist richting Diest en volgens het weerbericht moet het wel 15°C warmer worden, het is toch maar koud aan de handen zonder handschoenen. Dus vertrouw nooit weermannen of weervrouwen en neem handschoenen mee. Maar al snel kreeg de zon meer kracht en de mist verdween als sneeuw voor de zon, het beloofde een prachtige dag te worden.
Langs de bosweggetjes van Zelem rijden we richting Bolderberg, afwisselend door de schoonste natuur en kleine binnenwegskes, tot we aankomen aan een fietscafe / taverne. Waar we verwend werden met extra koekskes bij de koffie en zelfs mini croisantjes en rozijnen koekjes. Van de volgwagen werd dankbaar gebruik gemaakt om al die dikke pullovers te verwisselen door een truitje met korte mouwen. Drinkbussen bijgevuld en energierepen in de achterzak en terug de fiets op, MAAR naar waar?? Alleen de volgwagen kreeg de volgende stopplaats en wij wisten van niks.

We zitten in de Limburg man man man.
Geen probleem, de Rudi heeft da prachtig gedaan, overal even schoon, een schoon tempoke en nog geen tandje moeten bijschakelen.
Af en toe een sanitaire stop en we konder er weer tegen.

We volgen vooral de GR-route (rood-wit), met hier en daar de nodige aanpassingen tot we aan de volgende stopplaats in Genk belanden. Waar we weer op het terras kunnen genieten van de zon, de cola's en koffie's, de taartjes en dikke boterhammen met choco enz., om een beetje op krachten te komen, want de weg is nog lang. (Denken we)

Dan vertrokken in Genk. De bestemming waar de rit naartoe ging was nog steeds een goed bewaard geheim, alleen de Rudi wist waar we deze avond zouden slapen. Onze volgende bestemming was sporthal "De Blookberg" in zutendaal.

Limburg op zijn mooist, wie had dat gedacht tot we aan de laatste stopplaats aankwamen. Waar we te horen kregen dat we al één duveltje mochten bestellen. Niet iedereen betrouwde het helemaal en zij bestelde daarom maar een cola'ke. Als we vertrekkens klaar stonden had de Rudi een mededeling: mannen het hotel is op 300 meter van hier.

Het was dus nog maar een klein stukske tot aan hotel Admiraal in Lanaken, waar ons kilometertellerke dik over de 100 km stond.
Eens we onze kamer hadden ging iedereen zich wassen om fris aan de tafel te kunnen verschijnen.
Het was een prima hotel, met prima bediening en zeer lekker eten, iedereen was content.

Het was nog vroeg om al te gaan slapen en dus stuurden de hotel eigenaars ons naar het plaatselijk dorpscafeetje. Ambiance makers Eddy en Johan hadden nog adem over en zongen de ziel nog maar eens uit hun lijf en dus hier moest er dus wel een tandje bijgeschakelt worden.

De nacht was te kort en het ontbijt was om 8 uur, hoe komt het toch dat 's morgens iedereen op tijd is als de vrouwen er ni bij zijn. Lekker ontbijt en om 9 uur Zitten we op de fiets, we weten nu tenminste de eindbestemming.

De Michel had voor het eerste stuk toch maar voor de volgwagen gekozen, omdat er zaterdag avond toch wel heel wat tandjes bijgeschakelt moesten worden. Het eerste stuk was prachtig. Hier werd er richting Lanklaar en Lanklaarbos gereden, met de mooie zandgroeve en mooie meren.
De eerste stopplaats was in As aan een taverne die spijtig genoeg niet open was, maar we konden ons toch voorzien van de nodige calorieën (volgwagen). Dan maar naar een cafeetje in Genk.

 Michel rijdt terug mee met de fiets, maar hij heeft toch wel andere benen dan zaterdag, maar het beterde mede door het rustige tempo en al eens een ruggesteuntje van Johan. Prachtige weggetjes langs beken, verharde fietspaden, door stukken bos, door de heide en langs alle mijnen en terrils die Limburg rijk is en met dank aan Rudi dat we er niet over moesten. Spectaculaire afdalingen waar al eens het achterste wiel eerst bergaf wilde komen, waarna een beetje bang terug vertrokken om veilig beneden te geraken.

Zichem, voorlaatste eindpunt en iedereen moe en tevreden na een onvergetelijk weekend met 220 KM en meer op de teller.

Met dank aan Kristof in de volgwagen en voor de vele uren wachten, maar vooral Rudi voor het prachtige weekend, de fantastische natuur en zijn grenzeloze inzet 200 % dik in orde.

 

verslag: Michel, Kristof
foto's: Kristof, Guy en Michel

 

Fotoalbum